Już prawie miesiąc mnie tu nie było. Jak ten czas szybko leci…
Mam ostatnio bardzo dużo pracy. Zaszły małe zmiany w firmie. Było zebranie, na którym wszyscy zebrali opierdol za całokształt działań i brak współpracy. Z przyczyn niezależnych ode mnie zwaliło się na mnie więcej roboty. Nowe obowiązki spowodowały, że całe dnie siedziałam w pracy i ogarniałam temat. Niestety na początku odbiło się to na moim związku z K., bo zaniedbałam go. Był na mnie trochę zły o to. Jeszcze jakby tego było mało, to bardzo ostro się pokłóciliśmy. Już sama nie pamiętam, od czego się zaczęło, ale widowiskowo było podobno. Byliśmy wtedy na grillu u znajomej. Oboje pijani, nieustępliwi. Kłóciliśmy się, niby godziliśmy, bo ktoś tam próbował nas pojednać, lecz i tak skończyło się tym, że każde wyszło (ja podobno wybiegłam) z grilla osobno. Następnego dnia pocieszałam się wódką w jakimś barze i tak się upiłam wtedy, że nie pamiętam, jak mnie do domu przywieziono. Później okazało się, że K. walczył wtedy z kolegą w innym lokalu w ten sam sposób i też się tak spili. Jednak ja będąc zła na niego wcale się nie odzywałam, a on obrażony później wyjechał gdzieś w swoich sprawach. Ocknęłam się dopiero wtedy, gdy zadzwonił do mnie i powiedział, że jest bardzo chory. Tak żałowałam, że nie mogę się nim opiekować, gdy on tego potrzebował. A chwyciło go takie przeziębienie, że nie miał siły wsiąść w samochód i wrócić do domu. Został na noc w hotelu. Przespał się, odpoczął i wrócił następnego dnia prosto do lekarza po leki. Potem już był u mnie i sama się nim zajmowałam. Pogodziliśmy się wtedy. Przy okazji też szczerze porozmawialiśmy o nas. To uświadomiło nam, że jak oboje nie spuścimy z tonu, to się pozabijamy w końcu. Tym bardziej, że K. ma silny charakter i potrafi być wręcz władczy momentami. A ja też jestem zawzięta i uparta. Bałam się też wtedy żeby moja znajoma nie wykorzystała tej naszej ostatniej chwili słabości w związku i nie wkroczyła do akcji w odpowiednim momencie. W końcu, nie czekając na dalszy rozwój wypadków, gdy nadarzyła się okazja zrobiłam jej niezwykle wymowną aluzję, że jak zrobi jakikolwiek fałszywy ruch, to pożałuje. Zrozumiała. O czym dowiedziałam się później, gdy obrobiła mi dupę. Stwierdziłam, że nie będę ruszała tej sprawy na razie, bo to śliski temat. Jednak zapamiętam to sobie, więc i tak kiedyś pożałuje. Weekend majowy miałam krótszy niż przewidywałam, lecz bardzo intensywny. K. zrobił mi niespodziankę i zabrał do Zakopanego na kilka dni. Wycieczka bardzo nam się udała. Odpoczęłam psychicznie od tego wszystkiego i spędziliśmy dużo czasu razem, a było nam to obojgu potrzebne.
Teraz znów szara rzeczywistość. Źle się czuję od kilku dni. Jestem osłabiona. Nie dosypiam, nie dojadam i często boli mnie głowa. Chyba muszę w końcu zwolnić tempo, bo nadmiar kawy i papierosów naprawdę mi nie służy. Niby wiem o tym, a tak ciężko zmienić te przyzwyczajenia. Zwłaszcza teraz, gdy mam taki stresujący okres. Jednak zapowiada mi się teraz weekend u rodziców, więc już moja mama zadba o mnie i o to, bym nadrobiła wszystkie zaległości w zdrowym trybie życia i odżywiania przede wszystkim.

Chwila dla siebie w całym tym wariatkowie, zabieganiu, przejedzeniu. Tych kolorowych pisankach, sztucznych kurczaczkach, cukrowych barankach, baziach, koszyczkach, święconkach i radiowych dyskusjach o tym, czy i jak obchodzimy Wielkanoc. Nic nie koi zmysłów tak dobrze, jak lampka Martini po gorącej kąpieli,  spokojna muzyka w tle i rozmowa z K. Zastanawiałam się wcześniej, czy nie zaprosić go na święta do rodziców, ale stwierdziłam, że to za wcześnie. Zresztą K. nie wykazywał większych chęci by spędzić ze mną te dni. A i mi jakoś nie zależało na tym szczególnie. Mamy jeszcze czas. Teraz wolę pobyć ze swoją rodziną. Ostatnio jest między nami bardzo dobrze. Zarówno między moimi bliskimi oraz mną i K. Sporo czasu razem spędzaliśmy, więc teraz on pojechał do swoich bliskich i znajomych. A ja mam czas dla siebie. W tej chwili czuję radość i ten błogi spokój. Mogę przemyśleć parę rzeczy, zastanowić się nad kilkoma ważnymi dla mnie sprawami. Nie wiem jak to jest, ale tutaj u rodziców jest mi łatwiej usiąść i przeanalizować pewne sprawy. Robię się bardziej refleksyjna, melancholijna momentami, zamyślona. Szczególne dzisiaj. W domu powoli robi się coraz ciszej. Ustają rozmowy i lodówka przestaje być okupowana przez mojego brata na przemian z tatą. Chciałabym tylko przytulić się do K. przed snem. Niestety, musi mi wystarczyć życzenie słodkich snów i spokojnej nocy. A patrząc na moje łóżko, to coś mi się wydaje, że zanim się położę, to będę musiała stoczyć walkę z moim kotem o swoje miejsce. Albo przynajmniej o poduszkę, bo prawie na całej się rozłożył. I już tęskni mi się za K. troszkę…

Poniedziałek – koszmar. Kłótnia z jakąś młodą, arogancką dziwką – panią menedżer. Tylko przez grzeczność nie spytałam się, ile lodów wcześniej zrobiła swojemu szefowi, żeby dał jej tę pracę. Potem dostałam upomnienie od swojego szefa za niewłaściwe zachowanie. Jak mnie zaczęła wkurwiać, to musiałam jej pokazać, czyj to jest teren i kto tu rządzi. Pomimo tego, że szefa też później wkurzyła i wiedział, że poniekąd miałam rację, to trochę mi się oberwało od niego. No może przesadziłam trochę, gdy powiedziałam jej, że jest impertynencką gówniarą, ale miałam rację. Popołudniu miałam drugą kłótnię. Tym razem ze znajomą z pracy. Dostała opierdol ode mnie za to, że kabluje i podlizuje się kilku osobom. Drogi do awansu chyba szuka. Dowiedziałam się, że zaczęła się dobierać do mojej osoby, więc byłam zmuszona powiedzieć jej, co myślę na ten temat. Nie cierpię takich ludzi. Wyszłam wściekła z pracy. Wtedy zadzwonił do mnie kolega, czy może przyjść wieczorem na drinka, bo też miał ciężki dzień. Wypiliśmy dwie butelki wódki. Pół nocy rzygałam. Skuliśmy się niesamowicie. Wtorek – jeszcze gorzej. Rano myślałam, że umrę w pracy. Praktycznie nie funkcjonowałam i nie kontaktowałam. A jeszcze mnie wszyscy tak wkurzali. Myślałam, że w pewnym momencie nie wytrzymam i komuś przypierdolę. Atmosfera robi się coraz bardziej napięta ostatnio. Muszę pomyśleć nad jakimś urlopem. Przespałam dzisiaj całe popołudnie. A teraz czekam aż kolega wyjdzie z pracy i zaraz wychodzę z nim na spacer. I chwilę relaksu przy zielonym, tak na lepszy sen i ukojenie nerwów.

Dziś dzień wagarowicza! I pierwszy dzień wiosny!
Niestety! Na całodniowe wagary i ucieczkę z pracy nie mogłam sobie pozwolić. Jednak z tej okazji urwałam się parę chwil wcześniej i wybrałam do fryzjera. Chcę ładnie wyglądać, jak wieczorem wróci K. W zeszłym tygodniu znów wyjechał za granicę. Postanowiłam mu zrobić niespodziankę i będę czekała na niego wieczorem z winem i kolacją. No i może seksowną bielizną…
Zostałam sama na weekend. Miałam go spędzić spokojnie i najlepiej na wiosennych porządkach. Jednak jak zwykle moje plany diabli wzięli i wyszło zupełnie inaczej. W sobotę około południa, gdy byłam na zakupach zadzwonił do mnie kolega i prosił żebym pojechała z nim na imprezę. Nie chciał jechać sam. Nawet pomimo tego, iż umówił się tam na pierwszą randkę. Z facetem. Jest gejem. Potrzebował kogoś, kto dotrzymałby mu towarzystwa, bo randka była w zupełnie innym mieście. I momentami robiłam za przyzwoitkę. Dorośli faceci, a zachowują się jak dzieci. Tamten zresztą też zaprosił koleżankę, co by mi smutno samej nie było, gdy się migdalili do siebie. Nie miałam innego wyjścia. Musiałam się zgodzić. I znów zaczęło się bieganie przy pakowaniu i szykowaniu. Wszystko na wariackich papierach. W gruncie rzeczy, to nieraz lubię takie spontaniczne wypady. I tak oto trzy godziny później siedziałam w aucie, popijając soczek i przeglądając mapę w nawigacji . Czekała nas czterogodzinna podróż. Jednak było całkiem fajnie. Zostaliśmy miło przyjęci. Dobrze się rozmawiało, a kolejne drinki rozluźniały atmosferę. Moi geje mają się ku sobie. Iskrzy między nimi. Telefony, buziaczki, pozdrowionka, tęsknotki itd. W nocy wybraliśmy się na imprezę. Siedziałam sobie w jakimś klubie dla gejów pijąc drinki i obserwowałam parkiet. Oglądałam transwestytę, który podrywał, kogo się dało. Gościa, który na środku parkietu wciągał narkotyki z pierścionka. Amfę najpewniej. Przyznam szczerze, że po raz pierwszy coś takiego widziałam. Myślałam, że takie rzeczy, to tylko w filmach. Najśmieszniejsze było to, że po klubie kręciło się pełno tajniaków. A ten na bezczelnego na środku parkietu wciąga białe aż milo. Rozbawiła mnie ta akcja. Widziałam też dwie ładne lesbijki. Tak namiętnie się całowały, że aż miałam ochotę się przyłączyć. Półnagiego gościa, który tańczył ze swoją dziewczyną. Byli młodzi, namiętni, mokrzy od potu, seksowni, epatowali erotyzmem. Po prostu wirujący seks. Patrzenie na nich rozbudzało moje zmysły. I jeszcze dwóch gejów. Byli przystojni, całowali się, pieścili w tańcu. Miło się na to patrzyło. Po imprezie reszcie zachciało się jeść i postanowili iść na spacer po mieście. To był kiepski pomysł. Zwłaszcza w moich szpilkach. O mało nóg sobie nie połamałam. Robiło się widno, jak wróciliśmy do mieszkania. Jednak najgorszym pomysłem była podróż do domu na mega kacu. To była gorsza katorga, niż spacer po mieście po pijanemu. A jak na złość kolega jeszcze się ścigał z jakimś gościem na trasie. Myślałam, że żołądek wypluję podczas takiej jazdy! Na szczęście jakoś przetrwałam. Mój biedny żołądek też. I teraz na spokojnie mogę iść się szykować i przygotowywać kolację dla K.

Wprawdzie – jak to życzył kobietom pewien pan – w moich ustach wczoraj nie pojawił się wymarzony kutas, ale też było fajnie.
K. w środę wyjechał za granicę w swoich sprawach, więc dzień kobiet postanowiłam spędzić z innym panem. Pamiętał jednak o tym żeby wysłać mi bukiet tulipanów pocztą kwiatową. Uroczo. A po pracy pojechałam po Kubę i zabrałam go ze sobą. Gosia od niedawna zaczęła się z kimś spotykać. Jej życie w końcu wróciło do normy po tamtych przejściach. Wzięłam młodego do siebie, aby spokojnie mogła przeznaczyć popołudnie na randkę. Gdy przyjechałam po Kubę, dostałam od niego różę w prezencie. Jednak, aby nie było zbyt słodko, to po chwili z pretensją w głosie kazał zawieźć się na basen, bo „przecież obiecałaś!”. Cały dzień objadałam się w pracy słodkościami od naszych panów, więc pomyślałam w końcu, że ten obiecany basen, to jest dobry pomysł. Popołudniu szaleliśmy na basenie, a później był obowiązkowy punkt programu dla każdego dziecka, czyli McDonald’s. Gdy wróciliśmy do domu, to młody miał jeszcze tyle energii, że do późna siedział grając w gry komputerowe. Mi tym samym nie pozwalając spać, ale i tak wczorajszy dzień zaliczam do bardzo udanych. A dzisiaj wczesna pobudka i teraz jestem niewyspana. Boli mnie głowa. I nawet ten tulipan stojący w wazoniku na biurku nie poprawia mi humoru. Raczej wprawia w melancholię. Drażni mnie ten dzień. Jest mi smutno. Źle się czuję. Tak nijak. Beznadziejne samopoczucie bez konkretnego powodu. Trochę uczucia pustki i samotności. Dobrze, że dziś w nocy K. wraca do domu, to może trochę mnie ogarnie. (Pisząc to zdanie odruchowo napisałam M., a przecież nawet nie myślałam o nim. Spojrzałam i gdy się zorientowałam szybko poprawiłam. Ech... nie wiem co się ze mną dzieje.) Dlatego wieczorem kino na poprawę nastroju. Żeby było śmieszniej idę z koleżanką na horror. Na jakimś romansidle na pewno nie wysiedziałabym. Nie dzisiaj.